جهانی شدن بر چه حوزه هایی تاثیز
گزار بوده است؟
جهاني شدن سياست :
برجسته ترين نمود سياسي " جهاني شدن"
سقوط نظامهاي تماميت خواه و اقتدارگرا، گرايش به دموکراسي و تکثر "پلوراليسم" سياسي
و احترام به حقوق بشر است. در اينجا اين پرسش مطرح مي شود که آيا "جهاني شدن" سياسي
همان جهاني شدن دموکراسي غربي است يا آنکه هر کشوري ويژگيهاي فرهنگي و سياسي خود را
خواهد داشت؟ در زمينه حقوق بشر هم پرسشهايي درباره معيارهاي دو گانه حقوق بشر نبت
به کشورهاي مختلف مطرح است.
جهاني شدن و جهاني سازي در معنانی
مختلفي به کار مي رود که به عنوان بازشدن مرزها، نيز مورد تأکيد قرار گرفته است.
اين به معناي بازشدن وسيع مرزها با از ميان برداشتن موانع دوستي است، به گونه اي که
مبادلات مالي، ارتباطات، تجارت و روابط فرهنگي را سرعت بخشيد(براون، 1992). ويژگي
فاقد مرز بودن بوسيله اقتصاد جهاني متجانس و نيز با کاربرد يک نظام جهاني مديريت
دولتي مصداق خواهد يافت.
اينترنت و ساير ابزارهاي فنآوري
اطلاعات بيش از حد تصور به اين پديده ياري رسانده اند. جهاني سازي مديريت دولتي اين
معني را مي دهد: "جهاني بيند يشيد و محلي عمل کنيد" به نظر مي رسد که مفاهيم "دنياي
جديد" (کليولند، 1994)، " دهکده جهاني" (زاموزوکاتور، 1994) ، و "مديريت جهاني"
مفهوم جهاني سازي و کاربردش را در مديريت دولتي مشخص مي کنند. اما اين مفهوم جهاني
سازي نيز به سبب اينکه مترادف با آزاديخواهي است، محدود و نا کافي است.
مخالفان دخالت در سوداگرايي به نفع
توسعه سرمايه داراي و هواخواهان اقتصاد آزاد ، مفهوم مزبور را عليه دولت گرايي در
قرن نوزدهم، اقامه کردند. طرفداران آزادسازي بين المللي اقتصاد، اين مفهوم را در
برابر نظريه موازنه قدرت دراوايل قرن بيستم، و فرامليان عليه نظر واقع گرايان ملي
گرا و اعلاميه هاي قلمرو دولت در روابط بين المللي (شولت، 1997) به کار برده اند.
(فرازمند، 1377،ص47).
به عقيده نويسندگان کتاب سياست جهاني
(Global
politics) تنها عبارت
مناسبي که ميتوان بعنوان بهترين مانیفست براي سياست جديد در قرن آينده بهره برد اين
است، جهاني بينديشيد محلي عمل کنيد.
( think global , active local).
فرهنگ و تمدن جهاني و آن زبان مشترک
براي ديگران، امکان کثرت در عين وحدت را فراهم مي آورد. در اين شرايط است که در شرق
و جنوب، ازدي نوبنياد، افقهاي فردي را گسترده تر کرده است. فرصتهاي ارزشيابي ،
مقایسه، داوري، انتخاب و ابتکارهاي شخصي مردم را، بيش از حقوق سياسي و اجتماعي شان،
گسترش داده است. وهمين اغلب مايه نگراني حاکمان مي شود و خواستها، نيازها، و
اميدهايي در اين جوامع مي پرورد که بسيار بيشتر و بالاتر از وسايل لازم براي ارضا و
عملي کردن آنهاست. در اين شرايط است که متأسفانه، در جوامعي که خود را از فرآيند و
به توسعه جهاني شدن دورنگه داشته اند، وضعي تناقص آميز و ناخوشايند پديد مي آيد که
مردمان با نگاهي حسرت آلود به بهشت گمشده خود بنگرد و در همان حال، پيشرفت ... ديگر
جوامع در جهان دور از دسترس را طرد و انکار کنند و اين بي ترديد براي آينده هيچ
جامعه اي خوشايند نيست
